NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Dobra, wstawaj już.
Wiesz, która godzina? Wstawaj.
- Nie... - Już jesteś spóźniony! Wstawaj!
Szybko... Ej!
No co ty, zupę mi wylejesz.
Dobranoc...
- Jakie „dobranoc”? - Jeszcze chwilę...
Ale śmieszne. Nie wytrzymam.
Wolałbym kobietę, która jest chłodna względem innych facetów.
A ja miłego faceta.
ZA KOGO BYŚ WYSZŁA?
Kobieta miła dla każdego faceta?
- Ja... - No to czy...
No dobrze.
Niech to.
A co to takiego?
Powiedzieć ci, dlaczego sprzedaż nie idzie?
Czas, który upływał dla nas,
pewnego dnia się zatrzymał.
Ja...
No co? Staram się, jak mogę.
- Przesolona. - Naprawdę?
Nie płacz.
Przeze mnie czas dla niego stanął w miejscu.
Modliłam się, by wrócił do życia.
- Słuchaj, Gang-hwa. - Pa.
Umów się z tą Oh Min-jeong.
Pomyśl na odwrót.
A co, gdybyś to ty zostawił Yu-ri samą?
Czy chciałbyś, żeby Yu-ri tak żyła?
Żeby czuła się winna i przez to dusiła inne uczucia w zarodku?
Mówisz o przyjaciółce?
Tak, o niej.
Zawsze będę po jej stronie. Patrzę na to z jej perspektywy.
Właśnie dlatego.
Ty idioto. Ty frajerze.
MIN-JEONG
O to chodzi. Dzwoń do niej i się umów.
No dalej, dzwoń już do niej.
POŁĄCZ
Cho Gang-hwa, gdzie się podziała twoja charyzma?
Ona ci się podoba.
Przepraszam.
Chyba postradałem zmysły.
Wtedy, gdy już jej nie było,
co ona by pomyślała?
Ty głupku.
Ty idioto.
ODCINEK 13 HISTORIA, KTÓREJ NIE DANO MI OBSERWOWAĆ
O co chodzi?
Gang-hwa, powiesz mi?
Coś się stało?
Byłaś...
cały czas przy mnie.
Czy ty...
wszystko widziałaś?
Jak...
Jak mogłaś to wytrzymać?
Widziałaś...
Widziałaś wszystko?
Przepraszam cię, Yu-ri.
Nie...
Przepraszam cię.
Nie...
Nie płacz.
Nie płacz...
GANG-HWA, GDZIE JESTEŚ?
GANG-HWA
ŁĄCZENIE Z GANG-HWA
Osoba, do której dzwonisz, jest poza zasięgiem.
Pogięło cię?
Dlaczego nie mówiłaś wcześniej?
Sama wiem od niedawna.
Jak się Gang-hwa...
Jak on to wszystko przyjmie?
Gang-hwa. Czekaj no.
Co jest?
- Co tak patrzysz? - O wszystkim wiedziałaś, tak?
Co?
O czym wiedziałam?
Że Yu-ri była przy mnie.
Pięć ostatnich lat.
Skąd wiesz?
Gang-hwa...
Mówiła, że nie pamięta.
Obudziła się w kolumbarium i już.
Co zrobimy z Gang-hwa?
Dlatego mu nie mówiła.
Co?
Po śmierci Yu-ri...
Gang-hwa nie mógł się pozbierać.
Obwiniał się.
No tak. Żył dlatego, że nie mógł umrzeć.
Na samą myśl aż mi...
Ale Yu-ri wszystko widziała.
Dlatego mu nie mówiła.
Bo Gang-hwa znowu by się obwiniał.
Hyeon-jeong.
Żal mi Yu-ri. Co powinniśmy zrobić?
Min-jeong.
Cześć.
Widzieliście może Seo-woo i Gang-hwa?
Mama!
Seo-woo, co ty tu robisz? Gdzie tata?
- Gang-hwa gdzieś poszedł? - Tak.
- Gdzie? - Poszedł...
tam.
Gdzieś.
Gdzie? Wiesz, nie?
- Do szpitala. - Tak.
Do szpitala.
Dzwonili w ważnej sprawie.
A ja mam demencję,
ciągle wszystko zapominam.
- Co? - Ale co?
Ojcowie chcieli spędzić czas z dziećmi,
ale Ha-jun wolał być przy mnie, więc oni byli we trójkę.
Czyli dlatego byłaś z Ha-junem.
- Dlaczego nie powiedziałeś? - Wybacz.
Gang-hwa i ja dobrze się dzisiaj bawiliśmy z Seo-woo.
Ale do niego zadzwonili
i musiał zostawić tutaj Seo-woo.
Nie mogłam się do niego dodzwonić, dlatego przyszłam.
To była jakaś ważna sprawa, przez to nie odbiera.
Dlaczego...
tak długo milczałaś?
Po co miałam ci o tym mówić?
To byłby dla nas ból.
A nie bolało cię...
gdy patrzyłaś,
a ja byłem szczęśliwy bez ciebie?
Pogodziłaś się?
Bolało.
Bardzo.
Inna oglądała twój uśmiech, który wcześniej był tylko dla mnie.
Inna trzymała za dłoń, którą tylko ja trzymałam.
Inna zajęła miejsce, które należało do mnie.
Bolało.
Przepraszam.
Bardzo.
Ale o wiele bardziej...
bolało mnie, gdy patrzyłam,
jak płaczesz sam.
Jak budzisz się sam,
sam oglądasz Seo-woo,
sam jesz
w pustym domu beze mnie.
A także...
jak sam płakałeś.
Tak bardzo bolało,
że nie czułam zazdrości o inną.
Złamało mi to serce,
ale poczułam ulgę.
Powinienem...
to wszystko wytrzymać.
Powinienem to wytrzymać.
Bez względu na ból.
Dość było twojego bólu.
Dość już wytrzymałeś.
...ledwo potrafię teraz oddychać.
Dlaczego pan to zrobił?
Oddaj ją z powrotem, zasrańcu.
Chciałam wtedy tylko jednego.
Żebyś zapomniał o mnie i żył dalej.
Nie obwiniaj się.
Naprawdę kochasz Min-jeong.
Wiem o tym.
Choćby nikt tego nie widział,
ja to wiem.
Gang-hwa.
Nie jestem już twoja.
Możesz iść dalej.
Ciekawe, dlaczego Gang-hwa przyszedł tak późno.
Nie wiem.
Powrót Yu-ri...
to dla nas wielkie błogosławieństwo.
Ale dla Gang-hwa i jego żony może być inaczej.
Współczuję jego żonie.
Nie musisz jej współczuć.
Nie chcemy zabrać jej miejsca jako mamy Seo-woo czy żony Gang-hwa.
Cieszymy się, że Yu-ri do nas wróciła.
Masz rację.
Gdybym wcześniej o tym wiedział,
to nie dałbym Gang-hwa zgody,
gdy prosił o pozwolenie na kolejny ślub.
A ja bym dała.
Gdybym ja wcześniej wiedziała, i tak bym się zgodziła.
Żeby nie oglądać jego cierpień.
To dlatego uciekłaś, gdy mnie zobaczyłaś?
Nie chciałaś...
mi się pokazać?
Przeze mnie Seo-woo trafiła do lodówki.
Jak mogłam ci to zrobić?
Ta lodówka?
Dlaczego...
to twoja wina?
Nie dowiedziałeś się wszystkiego od Hyeon-jeong?
No to od kogo o tym wiesz?
Od takiego twojego przyjaciela. Cały był ubrany na czarno...
- Ktoś ty? - Ja po twoją córkę.
A co?
Kto to jest?
Podszedł do ciebie i Seo-woo?
Tak.
Gdzie Seo-woo? Gdzie ona jest?
W Misaengu.
Yu-ri.
O co chodzi?
Seo-woo...
widzi duchy.
Co?
Zamknęła się w lodówce,
bo poszła tam za duchem.
O czym ty mówisz, Yu-ri?
Co...
Jak miałaby widzieć duchy?
Wciąż przy niej byłam.
Od kiedy się urodziła.
Dlatego je widzi.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Wszystko przeze mnie. Tak bardzo przepraszam.
Seo-woo mnie obserwowała.
To dlatego...
Przepraszam.
Dobrze.
Gang-hwa?
Co ty tu robisz?
Przyszłam, bo nie odbierałeś.
Co ty taki niewyraźny?
No...
Nic takiego.
Coś się dzieje, prawda?
Co?
Nie.
Nic mi nie jest.
Jechałeś do szpitala, mogłeś ją podrzucić do domu.
Seo-woo, chodź tu.
Przepraszam.
To wszystko moja wina.
Yu-ri.
To nie twoja wina.
Już dobrze.
Już dobrze, Yu-ri.
Yu-ri znowu wyszła?
Tak. Idziesz się modlić?
Powinnam.
Mamo, Yu-ri chyba całą noc płakała...
Słyszałam, nie musisz mi mówić.
Pójdę już.
Dobrze.
Uważaj na siebie.
Co się dzieje?
Kogo niesie tak wcześnie rano?
Boże. Kto się dobija?
To ty. Czego chcesz?
- Gdzie egzorcysta? - Co?
Gdzie jest ten dupek? Zabiję go! Jest tam w środku?
- Nie. - Wyłaź!
Co w ciebie wstąpiło?
Czekaj, on znalazł twoją córkę?
Och, Boże. Czyli już zaczął.
Dobra, może się uspokoisz?
Jak mam się niby uspokoić?
Jesteś szamanką?
Jak możesz to robić sześciolatce?
Dobra, chodź.
- Wejdźmy. - Bogowie ci tak kazali?
- Ech. - Kazali?
- Słyszeliście? - Tak.
Egzorcysta ściga córkę Yu-ri.
Taki z niego zimny drań.
Unikajcie go za wszelką cenę.
Jeden błąd
i może nas odesłać, zanim Pil-seung weźmie ślub.
Nie ma mowy.
- Nie pozwolimy. - Chodźmy.
Właśnie, pora na nas.
Będziesz tak ciągle chodziła?
A co mam zrobić?
Niczego nie mogę.
Co?
Co mogę zrobić?
Chciałam odejść, gdy Seo-woo się poprawi.
Ale ona nadal je widzi.
No i teraz ten egzorcysta.
Nic nie mogę zrobić.
Jest jedna rzecz.
Co?
Twoja córka może przestać widzieć duchy.
Nie martw się.
Zaufaj mi.
- Na pewno? - O tak, na pewno.
Skup się na pracy i na swoich zachciankach.
To znaczy?
Wkrótce odejdziesz. Zostało ci niewiele dni.
Zmarnujesz czas na tym świecie?
Nie chcesz niczego zrobić?
Taka okazja może się już nie powtórzyć.
Nie masz dość czasu na wszystko.
Skoro już zdecydowałaś się odejść,
zrób to, na co masz ochotę.
Ale egzorcysta...
Nie mówiłam ci? Ostrzegałam, że Guk-bong wróci.
Po co ciągle wraca?
Sprawdza, czy Seo-woo widzi duchy.
Jak się dowie, to koniec.
Ostatnio coraz mniej ludzi widzi duchy.
Dlatego on nie odpuści nikomu.
Ale ty jesteś przeciw.
Zdecydowanie.
No właśnie.
Chroń swoją córkę
i nie daj się.
Wykorzystaj dany ci czas.
A jak odejdę?
Co wtedy z Seo-woo?
Bez obaw.
Przestanie widzieć duchy.
Zaufaj mi.
Yu-ri.
Mama.
Co tu robisz?
Ja...
Ona nie płacze. Po prostu chodzi w różne miejsca.
Chodzi? Moja córka? Po tym świecie?
Nie, to nie tak. Chodzi o to, że...
Mamo, przyszłaś się pomodlić?
Tak.
A ty co tu robisz?
Miałam taką jedną sprawę.
Chodźmy, mamo.
Ja też już wracam.
Dobrze.
Czuję się, jakbym ciężko zgrzeszyła.
Gdy już odejdzie...
Jak to przyjmie jej mama?
Przyjaciółka? Ta szamanka?
Tak.
Jest od ciebie o wiele starsza. Jak możecie się przyjaźnić?
Wiek tu nie ma nic do rzeczy.
Jest miła, choć nie wygląda.
Byłaś tam, żeby się z nią spotkać?
Tak.
A ty, mamo?
A jak sądzisz? Przyszłam się pomodlić.
Dziękowałam mu, że oddał mi córkę.
A jeżeli przestanę przychodzić i cię zabierze?
Mamo,
czy chcesz coś ze mną zrobić?
Z tobą?
Coś, na co zabrakło ci czasu.
No wiesz...
po prostu cieszę się z twojej obecności. Nie musimy niczego specjalnego robić.
Już jest gotowa?
Tak. Podrzucę ją do przedszkola.
Gang-hwa, a co się z tobą dzieje?
Co? Znaczy o co chodzi?
Od wczoraj nie spuszczasz jej z oczu.
- Dokąd to, Seo-woo? - Siku.
Chcesz siku? Chodź.
Seo-woo, dokąd?
Cały dzień za nią chodzisz.
- Serio? - No.
No tak. Rozmawialiśmy o tej pomocy.
Co?
- Min-jeong. - No?
Zatrudnijmy...
nową pomoc.
Dlaczego chcesz kogoś nowego?
Powiedz, bo się nie zgodzę.
W sercu Gang-hwa jest pewien pokój.
To pokój, którego nie powinnam otwierać,
choćby i wszyscy inni do niego zaglądali.
To było dla mnie trudne.
Nie musisz mówić teraz.
Ale powiedz, jak już będziesz gotowy.
Wpadniesz do szpitala po południu?
Wyjaśnię ci, po co nam nowa osoba.
Wkrótce odejdziesz.
Zostało ci niewiele dni.
Zmarnujesz czas na tym świecie?
Nie chcesz niczego zrobić?
Co to miało być?
Ej, kojarzysz swojego durnowatego kumpla?
Ten Bin czy Bong go śledzi.
Durnowaty kumpel?
Geun-sang?
Yu-ri.
Jak się czujesz?
Wiem o wszystkim. Jak ty to zniosłaś?
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
- Geun-sang. - Mów.
Powiedz. Zamieniam się w słuch.
Co ty wyrabiasz? Dlaczego ten duch cię śledzi?
Co takiego?
Nie żartuj sobie.
Ty akurat nie powinnaś.
Co jest z tobą?
Nie, to nieprawda.
Co ty tak przerażasz od rana?
Gdzie? Gdzie on jest?
- No nie. - Gdzie?
Yu-ri. Dokąd to? Nie odchodź!
Powiedz coś o nim!
Boję się. Ja...
Kojąca niczym rzeka
Alleluja
Kojąca niczym rzeka
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mówię, jak było. Całe miasto aż huczy.
Tych dwoje płakało jak szaleńcy na ławce.
To na pewno tata Seo-woo z tą pomocą kuchenną?
- Tak. - Tak mówiła.
Ale ona nie wie. A są jak najlepsze przyjaciółki.
Dzień dobry.
Cześć, Seo-woo.
- Dobrze. Zdejmij buty. - Zdejmiemy buciki.
Zostawiamy je tutaj i idziemy do środka.
Pomachaj tacie.
Seo-woo.
- Już. - Dobrze.
Do widzenia.
Idziemy.
Nie jest z nim dobrze.
Wszystko gra?
Znaczy, no...
ona powinna ci była o tym powiedzieć.
Nie no. Ale jak miała powiedzieć? Rety.
Czułeś się tak kiedyś?
Zrobiłeś coś złego.
Nie chcesz, żeby pewna osoba
się o tym dowiedziała.
Ale wychodzi na to,
że ona od początku wie, bo cię obserwuje.
Takie uczucie.
Rozumiem.
Jakbyś był nagi.
Ale to, co ty zrobiłeś, wcale nie było złe.
Dlaczego ponowny ślub miałby być zły?
Ona wszystko widziała.
A ty o tym wiedziałeś?
Że zostanie z tobą jako duch?
Że wróci?
Nie obwiniaj się.
Właśnie dlatego ci nie powiedziała.
Gang-hwa, doktor Jang cię szuka.
Obejrzy pan moją operację.
Słucham?
Gdy ja będę operował, pan będzie w bloku.
Obserwował.
Wystarczy naszych spotkań.
Teraz pora na kolejny krok, by wygrać z chorobą.
Nie jestem pewien, czy wytrzymam.
Do widzenia.
- Ej. Chwila. - Doktorze Cho.
- Zaraz! - Doktorze Cho.
- Co teraz? - A jak pan myśli?
Będzie musiał to zrobić. Ma jakiś wybór?
Wyrzucą go?
BLOK OPERACYJNY
Gang-hwa.
Możesz iść dalej.
Te matki nie mają odwagi spojrzeć mi w oczy.
Chyba je nieźle wystraszyłyśmy. Nie odzywają się do mnie.
Dzięki wam...
trochę łatwiej mi żyć w tym mieście.
Cieszę się.
Już nic nie powiedzą o Seo-woo.
A może biłam je trochę za mocno?
Nie no, to nie było żadne bicie.
Wiecie co?
Wy chyba myślicie, że to kawiarenka dla matek.
A ja tu prowadzę biznes. To moje święte miejsce biznesu.
Hyeon-jeong!
Ale mi się chce pić.
Tego mi było trzeba.
Po co kroisz tyle cebuli?
Ale ostre. Aż mnie oczy pieką.
Hyeon-jeong.
Przechodziłam obok.
Napij się kawy.
Ojej.
Ale masz tu zmywania.
Nie tak dużo.
Hyeon-jeong! Robi się coraz cieplej.
Ale duże sardele. No ładnie.
I jakie dobre. Z Tongyeongu?
Hyeon-jeong.
I Do-yeon.
Tu się nie wchodzi ot tak. Wiecie, co to za miejsce?
To miejsce biznesu.
Uwielbiam je.
Miejsce w okolicy, do którego mogę zajrzeć.
Nie miałam takiego miejsca w pobliżu.
To taka jakby kryjówka.
Jestem umówiona. Pójdę już.
No.
Seo-woo nie ma dzisiaj zajęć.
Pobawcie się w domu czy na placu.
Seo-woo.
Mama!
Idę już. Pobaw się z ciocią i do zobaczenia w domu.
Dobrze? Pa, Ha-jun.
Pa, pa.
Ojej.
Dobra dziewczynka.
Idź się bawić.
Do zobaczenia.
Cześć, Min-jeong.
Czyli...
jesteśmy przyjaciółkami, prawda?
No bo jesteśmy sobie takie bliskie,
to pomyślałam, że będę was nazywać przyjaciółkami.
Oczywiście. I to najlepszymi.
No pewnie.
Dzień dobry.
Mamy mnóstwo pięknych rzeczy. Proszę spojrzeć.
BRANSOLETKA PRZYJAŹNI PODZIEL SIĘ SWOIMI WSPOMNIENIAMI
Poproszę trzy.
Da pani przyjaciółkom?
Tak.
- Jaka cena? - Razem 50 000 wonów.
- Proszę. - Powodzenia w sprzedaży.
- Miłego noszenia. - Dziękuję.
To moja wina.
No co ty gadasz? Czym mogłaś zawinić?
Gdybym...
nie zachęcała Gang-hwa...
żeby się z nią umówił...
Przepraszam.
Ale co ty w ogóle mówisz?
Byłam ci wtedy bardzo wdzięczna.
Musi być jakiś sposób.
Powiedziałam tej szamance, żeby coś znalazła.
Staram się to wszystko zrozumieć.
Nie mogę ci pozwolić odejść.
Hyeon-jeong.
Tak?
Przez mój powrót każdy ma kłopoty.
Nie wróciłam, by inni cierpieli.
Z mojego powodu Gang-hwa i ty
ciągle cierpicie.
Trzeba się było schować, żebyście mnie nie znaleźli.
A nie po to wróciłam.
Dlaczego się dałam złapać?
Dlaczego?
Tak? Chce mi pani coś powiedzieć?
Szczerze mówiąc, to podoba mi się pani.
Jest pani fajna.
Co z tego?
Dlatego bardzo chciałam coś pani powiedzieć.
Powinna pani zmienić tę pomocnicę.
Słucham?
A co? Dlaczego miałabym to zrobić?
Wszyscy o tym mówią.
Ludzie gadają, że ona i pani mąż...
mają romans.
Plotki pani rozpowiada?
To wszystko?
Nie, podobno płakali razem na placu zabaw.
Tak było.
Proszę już iść.
No co za...
Dobrze. I jeszcze raz.
Właśnie tak. Tutaj, patrz.
- Mocniej? - Tak, mocniej.
Och, patrz. Mam, złapałem.
Dobra. Jeszcze raz.
Tak jest. Jeszcze raz.
Ojejku.
I znowu. Rzucaj.
- Tato, chyba już się dość namęczyłeś. - Gdzie tam.
Ciągle mam siły. Co nie, Seo-woo?
Dziadek da radę jeszcze całe 12 godzin.
Dawaj. Rzucaj!
- Tak jest. - Nie do zatrzymania.
Ojejku.
Pójdę kupić coś do picia.
Dobrze. Dawaj.
Tak jest. Masz go, Seo-woo.
Właśnie tak. Widzisz, dziadek też złapał.
Seo-woo, może chwila odpoczynku? Dobrze.
A samolocik położymy tutaj.
Ach.
O rety.
Skąd ten twój piękny wygląd?
Śliczne oczka, nosek, policzki.
Nawet rączki masz śliczne. Ale się wiercą.
O Boże.
Och, już pani pomagam.
Boże drogi. Już, już.
- Wszystko dobrze? Ostrożnie. - Tak.
Seo-woo, zostań tam na chwilę.
- Ach - O nie.
Co nie?
- No. - W co gramy?
Zagrajmy z Mimi.
- Dobrze. - Mamo.
Mama obiecała zrobić tteokbokki.
- Proszę. - Już.
Musi pani uważać.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Seo-woo.
Seo-woo?
Seo-woo!
Tato.
Yu-ri, niedobrze.
Seo-woo...
Seo-woo.
Och, nie, Seo-woo...
Boże mój.
Seo-woo!
Seo-woo.
Seo-woo!
Wyjaśnię ci, po co nam nowa osoba.
Może powie, że przeszkadza mu jej wygląd, bo przypomina zmarłą żonę.
No tak.
POMOC W ODBIERANIU DO-YEON
Min-jeong.
- Co jest? - Gang-hwa.
Co zrobimy?
A co?
No?
- Seo-woo! - Seo-woo!
Seo-woo!
Seo-woo.
- Seo-woo. - Ja tego nie zrobiłem.
Seo-woo.
- Tutaj też jest jeden. - Seo-woo.
Gdzie ona?
Seo-woo!
Przepraszam, widział pan dziewczynkę?
Seo-woo!
Widziała pani dziecko w fioletowym płaszczyku?
Seo-woo!
- Seo-woo! - Seo-woo!
Seo-woo!
Seo-woo.
Seo-woo!
Och, nie. Co teraz będzie?
Znajdzie się.
Nie. Co zrobimy?
- Wszystko będzie dobrze. - Co teraz?
Będzie dobrze.
Och nie.
Moja biedna Seo-woo. Tylko nie to.
Seo-woo!
Jak ją znajdziemy?
Tylko nie to.
Przepraszam. Bardzo.
Jak...
Jak mogłaś ją zgubić?
Seo-woo.
Seo-woo!
Seo-woo, wszystko dobrze? Jesteś cała, Seo-woo.
Dzięki Bogu.
Seo-woo!
Seo-woo.
- Seo-woo! - Mama.
- Seo-woo. - Mama...
Seo-woo!
Co ty tu robiłaś?
- Mamo... - Boże.
Seo-woo.
- Mamo... - O Boże...
- Boże drogi. - Mamo...
Przepraszam.
Mamo...
Nasz maluszek wyrósł na takiego dużego, kochanie.
Ależ przystojny.
I to sam wyrósł.
Taki uprzejmy i przystojny mężczyzna.
Już nie będzie sam po ślubie, co nie?
Wtedy...
możemy odejść.
Właśnie tak.
Jak założy rodzinę.
Wtedy odejdziemy.
Chodźmy już. Dzisiaj ma lot.
Bezpiecznego lotu, Jang Pil-seung.
Synu, życzymy ci miłego dnia!
I nie zapomnij, żeby zjeść porządny posiłek.
Kochanie, patrz!
Ten egzorcysta!
- Co? - Co?
Och!
Ty dupku! A masz!
Seo-woo. Cześć.
Chodź z nami.
Właśnie tak.
Chodź.
Właśnie tak. Grzeczna dziewczynka.
Jak śmiesz? No dawaj!
Dalej!
Tutaj, tak.
Co za gnojek. Dlaczego tak gnębi Yu-ri?
Seo-woo!
Mamo, cofnij się.
Z daleka od dzieci.
Tak, masz rację.
Seo-woo, chodź tutaj.
Chodź z nami. Świetnie, tak trzymaj.
Właśnie tak.
Już prawie jesteśmy.
Chodźmy.
Tutaj.
Ale tu fajnie. Wejdź na górę.
Wejdź tam i zostań w środku, dobrze?
Właśnie tam. Dobrze idziesz.
Seo-woo, pobawimy się w chowanego.
Musisz tam wejść i się schować. Zgoda?
Dobrze. Chodźmy.
Poszukajmy Yu-ri.
Kochanie.
Ciekawe, co tu robicie.
Nic nie robimy. Chodzimy sobie.
Gdzie dziecko?
Widziałem, że je zabrałyście.
Gdzie ona jest?
W porządku. Milczcie.
Odejdziecie.
Kogo niesie?
Och.
Co jest?
No co ty wyprawiasz? Dlaczego nic nie jesz,
skoro jako człowiek możesz?
Żal mi ciebie.
Bo jestem człowiekiem. Jako duch bym tak nie robiła.
Nie wymądrzaj się.
Dlaczego nie idziesz do domu?
Mama się zmartwi, jeśli taka wrócę.
A ta twarda babka, która jest twoją przyjaciółką?
No co? Ciągle każe ci zająć swoje miejsce?
Tak.
Pani Mi-dong.
To chyba była kara.
Ten mój powrót.
To nie nagroda.
Od kiedy tylko wróciłam...
wszyscy są nieszczęśliwi.
Boże drogi, co ci się stało?
Przepraszam...
ale czy możesz już iść?
Nie chcę cię teraz widzieć.
Jak...
Jak mogłaś ją zgubić? No jak?
Przepraszam.
Najmocniej przepraszam.
Jesteś w szoku.
Ona też jest w szoku.
Chodź, zabiorę cię do domu.
Przepraszam.
Nie powinnam była wracać. Przepraszam.
O czym ty mówisz?
Yu-ri, to nie twoja wina. Już wszystko dobrze.
Dlaczego ty zawsze mówisz, że wszystko jest dobrze?
W ogóle nie jest dobrze. Tobie też nie jest dobrze.
Yu-ri.
Niepotrzebnie wracałam.
Przecież sama tego nie chciałaś.
Nie chciałaś też, żeby cię znaleźli.
Na mój widok wszyscy płaczą, martwią się
i ciągle wzdychają.
Nikt się nie uśmiecha.
Wszyscy przeze mnie cierpią.
Każdy żywy człowiek tak ma.
Bardziej ich martwi jutro niż dzisiaj.
Stąd się biorą ich problemy, stąd te westchnienia i cały ich żal.
Gdyby mieli tylko jeden dzień,
jak ty czy inne duchy,
nie martwiliby się wszystkim.
Boże.
Pani Mi-dong...
Yu-ri! Jesteś tu. Wróciłaś.
Kiedy tu przyszłaś, co?
Właśnie. Nasza droga Yu-ri.
Myślałam, że masz dość tego miejsca.
Tu też mam swój dom.
Cieszę się, że jesteś.
- I to bardzo. - Tęskniłam.
Dobrze, że jesteś.
Dlaczego ty zawsze mówisz, że wszystko jest dobrze?
W ogóle nie jest dobrze. Tobie też nie jest dobrze.
Pewnie jesteś w szoku.
Min-jeong.
Dlaczego płaczesz? Nie płacz.
To nie była twoja wina, dobra?
No to czyja?
Twoja, bo ciągle jesteś w szpitalu?
Zatrudniłam pomoc, żeby wrócić do pracy, a straciłam dziecko.
A Seo-woo...
odstaje od innych dzieci, jest smutna.
Jeżeli to nie moja wina, to czyja?
Nie jestem jej mamą?
Min-jeong.
Jeżeli coś jest nie tak z dzieckiem, wszyscy obwiniają matkę.
Dlaczego powtarzasz, że to nie moja wina?
Mówiłeś, że jestem jej mamą.
Ale czy naprawdę nią jestem?
Przepraszam.
Dlaczego wciąż mówisz...
„przepraszam”...
i „nic mi nie jest”?
Cha Yu-ri.
Te trzy sylaby to dla mnie tabu.
Jak długo...
będziesz trzymał te drzwi zamknięte?
Jak długo nie będę miała tam wstępu?
Musisz się przede mną otworzyć.
Tylko tak zostanę prawdziwą mamą dla Seo-woo.
Pomoc w odbieraniu.
To ona.
Yu-ri.
Cha Yu-ri.
O czym...
Co ty...
Co to znaczy?
Biologiczna mama Seo-woo.
Cha Yu-ri.
Wróciła do życia.
No co? Nie możesz zasnąć?
Nie chcę tracić czasu na sen.
Mamo, zaśpiewasz mi coś?
Tak? A co chcesz?
„Sosnę”.
„Sosnę”?
Pamiętasz ją?
Śpiewałam ci ją, gdy byłaś mała.
To było tak dawno. Zaśpiewaj mi, proszę.
Sosno, sosenko
Zielone twe światełko
W samotny jesienny dzień
W śniegu lśni twa zieleń
- Sosno, sosenko - Sosno, sosenko
Zielone twe światełko
W samotny jesienny dzień
W śniegu lśni twa zieleń
Biologiczna mama Seo-woo.
Cha Yu-ri.
Sosno, sosenko
Zielone twe światełko
W sumie to wyjaśniłyśmy, kto rządzi w tej dzielnicy.
Znaczy że my tu szefujemy?
I dlatego musimy uważać z dziećmi.
Już się nauczyłaś.
Co nie? Tak szybko się uczy.
Już ma nas za szefów.
Nie śmiej się tak, gdy starsze panie rozmawiają.
Trzeba ją ukarać za brak szacunku.
To nie te czasy. Takie kary są wbrew prawu.
Świat się kończy. Chodźmy po jajka.
Już.
Popatrz, nawet nie wstaje, kiedy starsi wychodzą.
- Popilnujesz restauracji? - Tak.
Nie dane mi było obserwować ich wspólnych chwil.
Ale te ich chwile
były wyjątkowe.
Pewnie fajnie było...
tak obserwować, jak bardzo ją kocham, jak jakaś kretynka.
Wyglądałaś na szczęśliwą, gdy byłaś wśród innych.
Najpierw zajmij się sobą.
Źle z tobą.
Pozostanie pan lekarzem spoza bloku?
Musi pan stawić temu czoła.
Dlaczego zostawiłaś mnie samego?
Dlaczego to zrobiłaś?
Wiesz, co jest gorsze niż powiedzieć: „Chcę umrzeć”?
- Zdrówko. - No.
Chcę też żyć.
Napisy: Cezary Kucharski